Bij Eva Hoeke volgde ik twee jaar geleden de workshop Columns aan de keukentafel – nog steeds schrijf ik graag. Op deze plek publiceer ik mijn reflecties en observaties – op onregelmatige basis.
Ik was verbaasd hoe warm het water was...
Koudeschrik had ik verwacht – maar ik stapte zo 1,2,3 de tredes af en mijn spiergeheugen deed de kikker, vliegtuig potlood op de automatische piloot.
Ik conditioneer mezelf vast op ons nieuwe huis.
We gaan vlakbij een zwembad wonen. En om mijn zwemroutine onlosmakelijk aan het huis te koppelen ga ik alvast twee keer per week.
30 baantjes doe ik, met een max van 40.
Het zwembad is de maatschappij in het klein.
Je hebt de types zoals ik – die een gewoonte zo hard in moeten slijten dat ze de saaiheid ervan kunnen verdragen.
Dan heb je de snelle zwemmers, die domineren de baan op links. Zij hebben ook ‘gear’, high-tech snorkels, horloges en geavanceerde badmutsen.
De gezelligheidszwemmers domineren rechts – ze spreken hun hele week door terwijl ze zachtjes – eentje achteruit, eentje vooruit – hun baantjes trekken (en een blokkade vormen voor de stoicijnen).
Er zijn ook stellen – van die al eeuwig op elkaar in gespeelde mensen die samen bijna een geheel vormen. Hij zwemt voor, zij zwemt achter, gelijk in tempo, zitten elkaar nooit in de weg.
De therapiezwemster zwemt dicht langs de kant (ik denk voor de veiligheid) en doet 20 baantjes rug. Waarna haar echtgenoot trouw met de rolstoel staat te wachten om haar met een liefdevolle hand uit het water te begeleiden.
En dan heb je nog de snorkers – de mensen die diep en luidruchtig ademhalen en die als een soort stoomtrein langs je heen zwemmen. (Je probeert ze te negeren, want door het geluid besef je ineens dat je dezelfde lucht inademt als zij…)
En dan hebben we het nog niet gehad over de zwembadetiquette – wanneer laat je iemand voor, wanneer haal je met goed fatsoen die oude oma in, en hoe reageer je als je toch per ongeluk ineens je voet in iemands zij plant? Osorrysorrysorry, ging mijn teen nou net langs jouw vel? Ieuwieuwieuw, niet aan denken.
De maatschappij in het klein.
Dichtbij het nieuwe huis.
Conditioneren om te verdragen.
Ik ga twee keer per week zwemmen voor kracht, fitheid en rust in mijn hoofd.
Alleen dat laatste, dat lukt dus niet.
–
Ik kijk met oog voor detail naar de wereld en ben van nature reflectief en creatief. Datzelfde oog neem ik mee in mijn coaching: ik hoor en zie wat er niet gezegd wordt en waar het écht om draait. Zo vertaal ik mijn inzicht en kennis naar praktische begeleiding op maat, zodat jij meteen een stap verder kunt.
